Entonces, de leukste herinneringen aan een land zijn toch vaak de kleine dingen of de dingen uit het dagelijkse leven van de locals die je eraan herinneren dat je je toch echt in een andere wereld bevind.
Transport is er daar één van. Dit is altijd een feestje in Nicaragua. De lokale bussen zijn oude Amerikaanse schoolbussen, maar dan compleet gepimpt in allerlei kleuren, discolicht en vrolijke muziekjes. Ze heten 'chickenbus'. De reden is simpel, mensen zijn gewend om heel hun hebben en houden mee te vervoeren in de bus. Dat kan dus variëren van een kip tot een bankstel. Vind jij het al irritant als iemand zijn fiets mee de trein in neemt? Dan kun je je lol op hier. Bedenk je dat je in een overvolle bus zit, maar dan ook echt tot het dak toe gevuld en vervolgens stop je bij een bushalte. Buiten staat een rij van drie meter aan houten klapstoelen. Al starend denk je 'hmmm waar zouden die voor zijn'. Voor je het weet worden ze één voor één het dak op getild, terwijl iedereen netjes wacht. Alles kan en toch voel je je elke keer weer ongemakkelijk wanneer je met je backpack komt aankakken hopend dat ie er nog op ligt bij aankomst.
Bij al die spullen horen natuurlijk ook mensen. Elke keer hoop je op een rustig busritje, maar helaas. Deze mensen verplaatsen zich overal per bus. Reken dus op drie mensen op een bank voor twee en de gang is veilig om te staan omdat omvallen bijna onmogelijk is. Waar je ook kijkt, je hebt bijna altijd een oksel in je neus zitten of zit je geperst tussen twee locals, die ook nog graag breed zetten als t om de mannen gaat. Niet getreurd, hoe warm het ook is, je hebt altijd het idee dat jij de enige bent die zweet en misschien wel stinkt. Ik heb geen één keer een smerig luchtje geroken. En zo passen er makkelijk 80 tot 90 man in de bus gok ik. Ik heb geen één keer gezien dat iemand niet mee kon omdat het vol was.
Van lange busreizen wordt je natuurlijk ook hongerig. Geen probleem! Als je denkt dat er niemand meer bij kan, dan komt er bij elke bushalte wel iemand iets verkopen in de bus. Eten, drinken, de lokale markt, vitaminepillen of jezelf bekeren tot een andere godsdienst, alles kan. Amen! Over 'amen' gesproken, alle bussen zijn gezegend hier lijkt het want God prijkt overal groot op de ramen. Godzijdank, komen we tenminste veilig aan.
Dat gezegd hebbende zou je denken dat een busritje een eeuwigheid duurt en dat je nooit ergens op tijd bent. Vergeet heb maar. Deze bussen vertrekken altijd stipt op tijd en ik kan de keren op één hand tellen dat ik ergens later aankwam dan gepland.
Om deze business soepel te laten verlopen wordt de bus gerund door drie mensen. De buschauffeur, de moneyman en hoofd baggage. De buschauffeur komt niet van zijn stoel. De moneyman en hoofd bagage werken in een team om zoveel mogelijk mensen erin te proppen en de bagage erop of erin te krijgen. Zodra de bus rijdt komt de moneyman het geld ophalen en hoofd bagage sleutelt nog wat aan de indeling zodat er onderweg nog meer mensen in kunnen. Beide hangen ze uit de bus om mensen op te pikken. Ze helpen je graag met uitstappen zodat t allemaal snel genoeg gaat. Ze zijn gewend om te werken onder tijdsdruk en stressvolle omstandigheden, want ze lachen altijd. Ook zijn ze voorbereid op onverwachte situaties. Zo moest er onderweg een vrouw overgeven. De bus mindert vaart zodat de moneyman van achterin de bus buitenom naar voren sprint. Samen hangen ze de vrouw uit het ramen, wrijven ze over haar rug en kletsen rustig verder met haar man. Easy as that.
Op andere gebieden zijn ze wat minder snel, bijvoorbeeld in de horeca. Uiteraard is er op elke hoek van de straat eten te krijgen. Wanneer je ergens een keer gaat zitten duurt het meestal een uur of meer voordat je je eten krijgt. Zelfs drankjes duren standaard meer dan 20 minuten. We hebben zelfs wel eens een uur op drie koppen thee zitten wachten. Na een tijdje dit te hebben meegemaakt weet je ook dat je er niet om hoeft te vragen, het komt wel, maar het duurt even. De gouden regel is ook, kies iets van de kaart en verander nooooit je keuze na opgave.
En zo heeft Nicaragua allerlei grappige en typische dingen. Je kan als het ware dansend door het land heen, want overal staat muziek aan op volume 80. Op straat, in de supermarkt, in de bus etc. De politie rijdt rond in pick up trucks met kooien achterop. Diezelfde politie is ook erg goed in het na 'ssss'en' van dames, zoals alle mannen eigenlijk. Ga ook eens shoppen in een farmacie. Je koopt er alles van kauwgomballen tot injecties voor o.a. Psychische patiënten en alles voor een prikkie! Ik kocht er een snickers die net zo duur was als de pillen die ik kocht.
En zo kun je regelmatig je wenkbrauwen optrekken hier. Na een tijdje noem je het gewoon 'the Nica way'
Dagen: 28 november tot 8 januari ( 42 dagen)
Plaatsen bezocht: Granada, Laguna de Apoyo, Ometepe, Leon, Talica, Ponoloyo, Matagalpa, Esteli, Somoto, San Carlos, El Castillo
Favoriete plaats: Laguna de Apoyo, El Castillo, Talica
Aantal busritjes: Ca. 20
Leukste busrit: Somoto naar Esteli
Aantal bootritjes: Ca. 14
Aantal taxiritjes: Ca. 15
Langste reisdag: 22 uur (Ometepe naar Río San Juan)
Meest gecompliceerde reisdag: Leon naar surfing turtle lodge
Memorabele moment: Aan de rand van een actieve vulkaan staan
Engste moment: In een homestay zitten, allergische reactie
Tegenvaller: Kerst in surfing turtle lodge
Eten algemeen: Gefrituurd, veel zout of suiker, weinig kruiden, Comedor
Favoriete maaltijd: Gallo Pinto, chocolate chili ice in Granada
Favoriete drankje: Flor de caña
Grootste verrassing: Georganiseerdheid tussen de chaos
De mensen: Vriendelijk, behulpzaam, mannen leven nog in ander tijdperk
Ik zal Nicaragua onthouden als: Bijzonder, authentiek
Dingen die ik van thuis mis: Vanzelfsprekendheid om veilig met je spullen over straat te kunnen
Uitspraak: Stopcontact
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat een bericht achter