Na een nutteloze bagagecontrole (de backpack is waarschijnlijk teveel werk voor ze), kom ik al snel in een cultuurshock terecht. Waar zijn de chickenbusses?? Alles ziet er modern uit, de bussen zijn luxe en vooral de prijzen zijn ook erg luxe. Ik weet nog niet precies hoe ik in Monteverde ga komen en na wat bussen eindig ik in La Fortuna. Gelukkig alleen voor de nacht, want het is een groot toeristisch dorp waar iedereen ineens Engels spreekt en je vanalles probeert te verkopen.
Van daar neem ik de dure jeep-boot-jeep taxi (dit wordt een begrip) die zo'n 5 uur reistijd bespaart en een mooi uitzicht moet geven op het grootste meer van Costa Rica. De jeep blijkt een busje en de boottocht is niet echt spectaculair. Sorry, hebben we in Nicaragua wel beter gezien. Het enige grappige aan de hele reis is dat we geen tickets hebben gekregen en dat we nu steeds een willekeurige organisatie roepen als ze vragen waar we geboekt hebben. Si, si!
Monteverde is een zelfde soort toeristisch bergdorpje. De nachttour lijkt een leuke optie om wat wildlife te spotten en samen met 200 andere toeristen boeken we de tour. In kleine groepjes lopen we door de jungle. Ondertussen zie je overal de zaklampen schijnen en regelmatig passeren we wat menselijk wild. Het geheel krijgt een nog groter 'gringo' gehalte wanneer blijkt dat onze gids een soort van gringo brainwash heeft gehad. Hoe dat klinkt? 'Come here guys, quickly! This is aaaaaaamazing! This is very rarely to see, you are sooooo lucky! And do you know how I know all this? Because I studied! The others don't know this.' En zo spotten we apen, luiaarden, een tucan, slangen en kikkers. It's amazing!
Wanneer we de volgende zelf het dorp rond wandelen en op privé terrein terecht komen, springt het ene na het andere beest voor onze voeten en dat zonder gids. Je zult altijd zien dat je dan geen camera bij hebt, dan maar genieten.
De volgende dag doen we de volgende aaaamazing zip line tour. Het is niet de eerste keer dat ik aan een kabeltje door de jungle zwier, maar de lange lijnen en de harde wind zijn toch wel een extra uitdaging. En dan niet te vergeten het Amerikaanse tintje eraan, de Tarzan swing (vrije val) en de Superman (horizontaal aan de zipline ipv verticaal). Ik weet dan weer waarom bungee jumpen niet op mijn lijstje staat. (Foto's van YouTube)
Tijd voor strand, want dat heb ik in Nicaragua over moeten slaan. Santa Teresa is the place. Een stoffige straat met best fancy winkeltjes, restaurantjes en een fantastische bakker. Iedereen hier rijdt op quads of fiets en ziet er te goed, gebruind en categorie surfdude uit. Ik noem het, het Ibiza van Costa Rica. Helaas doen we hier drie verschillende hostels aan ivm drukte en het feit dat we bij eentje eruit gezet worden omdat we vragen of dat ze de badkamer kunnen schoonmaken!
Buiten dat is de plaats fantastisch. De dag beginnen met een duik, lunchen in de bakkerij en eindigen met een cocktailtje. Vervelender kan het niet. Elke ochtend loop ik door een paadje naar het strand en elke ochtend is er wel iets gaande in paadje waardoor ik om me heen loop te kijken. Geritsel all over the place.
Omdat de dames de quad niet aandurven (damn) huren mijn Kiwi vriendin Amy en ik een fiets. Voor ons doodnormaal, maar voor Amy is het al 7 jaar geleden en om de 10 meter moet ik even omkijken of ze nog wel achter me zit. We fietsen langs de kust af op onbekende weggetjes en als twee padvindertjes speuren we een verlaten stuk land af met een vervallen huis om vervolgens een compleet in tact gebleven eekhoorn te ontdekken. Met een lekker luchtje wel te verstaan.
Omdat ik niet te lang in Costa Rica wil blijven besluit ik maar één nationaal park te doen. Corcovado is het meest biodiverse park ter wereld. En om er te komen is weer een typische 'taxi-boat-taxi' ride. Oftewel, bus, boot, taxi naar San José en de volgende dag taxi, bus, taxi, speedboat, bus naar Drake Bay.
Daar komen we in fantastisch jungle hostel terecht. Er is werkelijk niks behalve hangmatten om naar de tucans te kijken of naar de apen te luisteren. Om bij het plaatselijke 'restaurant' te komen moet je een rivier oversteken en om bij het strand te komen rivieren en de landingsbaan. Geen zorgen, er landen er maar een paar per dag, gewoon even goed om je heen kijken dus.
We doen een tour met een lokale boer in de hoop wat mooie dingen te spotten. Het enige wildlife is een opgefokte kalkoen die iedereen aanvalt die op zijn land komt, serieus!
De grote Corcovado tour blijkt een grote tegenvaller te zijn. Wederom is het gringo hell met heel veel toeristen en spotten we niet bijster veel. De kakkerlak in bed die nacht is het meest schrikbarende die dag!
Time to decide where to go next en dat wordt Panama! Om 4.30 in de ochtend sta ik klaar in de jungle voor de local bus die met gemak een paar rivieren oversteekt en ons in de bewoonde wereld dropt om richting de grens te gaan. Het belooft een lange dag te worden.
Dagen: 8 januari tot 23 januari (15 dagen)
Plaatsen bezocht: La Fortuna, Monteverde, Santa Teresa, San José, Drake Bay, Corcovado
Favoriete plaats: Drake Bay, Santa Teresa
Aantal busritjes: Ca. 11
Leukste busrit: Naar Santa Teresa ivm leuke gesprekken met Mexicanen
Aantal bootritjes: Ca. 6
Aantal taxiritjes: Ca. 8
Langste reisdag: 15 uur (Drake Bay naar Bocas del Toro Panama)
Meest gecompliceerde reisdag: Drake Bay naar Panama
Memorabele moment: Jezelf moeten verdedigen voor een kalkoen
Engste moment: De Tarzan swing
Tegenvaller: Corcovado
Eten algemeen: Beter dan in Nicaragua, geen lokale hoogtepunten
Favoriete maaltijd: Verse loempia's in café Zwart en ander niet lokaal eten
Favoriete drankje: Smoothie
Grootste verrassing: Te ontwikkeld, gemummificeerde eekhoorn
De mensen: Soms onbeschoft
Ik zal Costa Rica onthouden als: Mooi, toeristisch, gringo
Dingen die ik van thuis mis: Chocolade,
Uitspraak: Pura Vida! Dit zeggen ze hier voor alles! Vergelijkbaar met 'sweet as'
Death squirrel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat een bericht achter