In zes maanden tijd heb ik nu zes landen aangedaan, in meer dan 100 verschillende hostels geslapen zonder privacy en met smerige badkamers, in vijf verschillende talen gesproken, het aantal Facebook vrienden verdriedubbeld, meer rijst gegeten dan me lief is, ontelbare keren het verzoek 'geen suiker' gedaan en meer uren in de rij voor de kassa gestaan dan ik ooit in Nederland nog zal doen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat alles gebeurt in een land waar je de taal niet spreekt en de cultuur anders is. Daarnaast mag je elke dag beslissen waar je heen gaat, wat je wil doen, waar je moet slapen, wat je gaat eten en hoeveel geld je kan besteden. En in dat hele proces sleep je een te zware backpack met kleding mee die je niet mooi vind en grijp je elke dag mis op je favoriete producten.
Het is wel duidelijk dat een passie voor reizen noodzakelijk is om dit te kunnen doorstaan. Gelukkig heb ik die! Alle foto's en verhalen die ik verzamel zullen me de rest van mijn leven een lach op mijn gezicht bezorgen. Of het nou die cocktail op dat tropische strand was of een overstroomd toilet in een 20 uur durende busrit, beide hebben zo zijn charmes, toch?
Je zal het niet geloven, maar dit alles kan best vermoeiend zijn soms voor lichaam en geest en het werkt ook nog als een drug. Je kan niet meer stoppen, maar het moet ook steeds mooier en grootser om enthousiast te blijven. Wanneer na bijna zes maanden een tripje naar de Galapagos nodig is om gemotiveerd te blijven besef ik dat ik een ernstig luxe probleem heb. Tijdens onze laatste dagen op de Galapagos fantaseren Jessica en ik over wilde plannen naar Las Vegas. Wanneer de tickets toch iets duurder blijken te zijn gaan we op zoek naar een ander alternatief. Het wordt een 'Silent Meditation Retreat' ver weg van de bewoonde wereld op Lake Titicaca op 4000 meter hoogte in Peru.
Vier dagen lang hoef ik me niet druk te maken over alles wat ik zojuist genoemd heb en zelfs niet sociaal te zijn. Niet praten, geen muziek, geen boeken en geen elektronica. Het enige wat is toegestaan is pen en papier. Ik kijk er naar uit. Om er te komen moet ik wel wat vaart gaan maken en zodra ik van de Galapagos kom, maak ik kennis met de wereld van de lange busreizen. Een wereld die ik altijd heb afgezworen, maar helaas is vliegen een kostbare hobby hier. Vanaf het vliegveld neem ik een 30! urige bus naar Lima en na een korte stop meteen door naar Cusco a 20 uur. Hoe je dit overleeft? Illegaal een fles wijn mee smokkelen zorgt gegarandeerd voor pret en een goede coma.
market Cusco
Na twee dagen acclimatiseren ivm de hoogte gaan we in de vroege ochtend (uiteraard gepaard met stress) naar het busstation waar we met de gehele groep nog eens 6 uur de bus in mogen.
De boot is het laatste stuk en het voelt al alsof we ver weg zijn. Achter ons het vasteland en de ondergaande zon, voor ons de maan en het eiland waar we heen gaan.
We worden ontvangen door de locals van het eiland die maar al te graag onze spullen willen dragen, maar iedereen is te eigenwijs om iets af te geven (vrouwen). Terwijl we de berg oplopen vraag ik me af waar we verblijven. Bij een silent retreat denk je toch aan een plek 'in the middle of nowhere' ver weg van de mensen. Niets is minder waar. We verblijven bij een locale familie die ons de komende dagen van eten en drinken voorziet zonder een woord te zeggen. De enige die daar moeite mee heeft is hun zoontje waarvan je meteen al weet dat ie het ons moeilijk gaat maken.
De eerste avond mag er nog gepraat worden terwijl we gezamenlijk dineren, maar iedereen lijkt zich al mentaal voor te bereiden op de stilte. Het wordt akelig koud op Lake Titicaca en met sokken en kruik kruip ik onder een pak dekens om er 's ochtends achter te komen dat dit er maar liefst zes zijn! Zo koud dus!
Silence please
De komende dagen hebben allemaal een vast schema en alles gebeurt in volledige stilte. Wil je iets vragen dan schrijf je dit op een briefje. Het programma bestaat, zoals je waarschijnlijk wel verwacht over het algemeen uit mediteren, yoga en (eenzijdige) lessen over deze onderwerpen.
Vele uren in kleermakerszit volgen die mijn spieren uiteraard niet gewend zijn en mijn brein is in het begin druk bezig met het processen van deze stilte. In het begin is het wat onwennig dat je iemand geen 'goedemorgen' hoeft te zeggen of wanneer je iets van de tafel wilt, sta je op en pak je het zelf. Best simpel eigenlijk en snel ervaar ik wat stilte voor rust met zich meebrengt en hoeveel energie je overhoudt hierdoor.
Elke dag na de lunch maken we een wandeling naar tempel ruïnes boven op een berg. Ook daar wordt gemediteerd. Uiteraard komen we tijdens deze activiteit locals en toeristen tegen en ook daarbij is de kunst om zonder te praten toch een 'goedendag' te geven.
Hierbij ervaar ik voor het eerst hoe het is om een plek te bezoeken zonder 'toeristisch' doel. Terwijl de toeristen hijgend en kletsend boven komen, hun foto maken en weggaan, loop ik een uur rond in stilte om de omgeving te observeren en te voel ik hoe bijzonder mooi de plek en de zonsondergang hier is.
Op de laatste dag nemen we als teken van 'afsluiting' en 'nieuw begin' een duik in het meer. Het is een bijzondere energierijke plek en ook dit meer zit vol energie. Daarnaast is het ook steenkoud. Het doet me denken aan de nieuwjaarsduik, alleen nu mag ik er niet bij gillen.
We sluiten af met een mooi ritueel en dan is het moment wanneer er weer gepraat mag worden en dat voelt best raar. Al met al, kan ik iedereen aanraden om eens een dag in stilte te zijn zonder enige afleiding, je zult verbaast zijn.
Ons vegetrische dieet bevatte veel aardappels
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat een bericht achter