Buenos días Buenos Aires

Met het vertrek uit Mendoza voelt het alsof ik aan mijn laatste etappe ga beginnen. Bizar eigenlijk want, het is eind juni en zowel ik als de rest van de wereld weet nog niet wanneer ik naar huis ga. Toch zijn we toegekomen aan onze drie 'most exciting' bestemmingen van ons 'Pisco Sour Plan', ondanks het 'it's the journey that matters..' gezegde hebben we ook nog steeds bucketlist wensen. Er komen dan ook gemixte gevoelens naar boven van enthousiasme en een naderend einde van deze gekke roadtrip.

Buenos Aires

Het Parijs van Zuid Amerika, Eva Perón en natuurlijk de stad van 'onze' Maxima! Dat laatste zal ik de komende dagen nog veel te horen krijgen van trotse Argentijnen, maar het is weer eens wat anders dan 'weed' of 'football' en we zijn toch allemaal stiekem een beetje fan van Maxima toch?

Wanneer je de stad binnen rijdt voelt het alsof je in Europa bent. Opgebouwd door Europeanen wordt het dan ook niet voor niks de meest Europese stad van Zuid Amerika genoemd en ik bedenk me dat mijn 'pad' een logische route volgt steeds dichter naar 'huis'.

De stad staat vol met monumenten en mega historische gebouwen met allemaal hun eigen geschiedenis. Casa Rosada, het presidentiële stulpje roept toch vraagtekens op aangezien ik me niet echt heb ingelezen. Bij het vallen van de avond, wandelend om het gebouw springt de roze neon verlichting aan en vragen we ons hardop af welke architect heeft bedacht dat de president in een (sorry) hoerenkast moest wonen/werken.        

 

Gelukkig zijn er ook een hoop prachtige gebouwen. Ons hostel is bijvoorbeeld een gebouw uit 1908 met metershoge deuren en plafonds en de bijbehorende tocht in de rijkste buurt van de stad. De jonge eigenaar heeft het van zijn oma geërfd en is bezig er een hostel van te maken en tot die tijd wonen er vooral veel jonge Argentijnen die zichzelf met de serie Friends vergelijken. Dwalend door de stad met mijn blik omhoog vraag me soms af waarom we het zo mooi vinden. Sommige gebouwen zijn te kitsch voor woorden en toch vinden we het prachtig. Is het omdat het zo dicht bij onze herkomst komt, de historie, omdat het herkaanbaar is of omdat de architectuur briljant is? Ik besluit dat allen en, de combinatie van oud en modern, Europees en Latijns, de charmes van de mensen en het (nu) koude maar toch zonnige weer deze stad tot een topbestemming maken.

Waar ik in Mendoza nog dacht dat het door de wijn kwam, merk ik hier al snel genoeg dat de dagindeling van de Argentijn er toch echt anders uitziet. Vooral in het weekend is er voor drie uur echt geen kip te beleven. Dit komt waarschijnlijk omdat ze pas rond 23.00 uur gaan dineren en rond 02.00 uur een keer op stap gaan. Mijn oude lijf denkt 'nee' maar stiekem ben ik een voorstander van siësta's en powernapjes voor het uitgaan. 

Helaas kunnen we niet al het geplande nachtleven ontdekken. Jessica wordt steeds zieker en moet uiteindelijk naar het ziekenhuis voor onderzoek en medicijnen. En zo krijg je te maken met de dilemma's van het alleen reizen, maar toch ook niet. Uiteraard sta je voor iemand klaar ondanks dat het niet je vaste reispartner is, maar ook denk je na hoe lang dit je reis kan beïnvloeden en of je alleen verder moet gaan hoe hard het ook klinkt. Het levert ondanks de prbolemen ook weer interessante gesprekken op. Met de gekregen antibiotica moet het snel beter worden en zelf ben ik tenslotte ook niet echt fit. We proberen zoveel mogelijk te doen en ook doe ik veel alleen wat ook weer fijn is. We bezoeken uiteraard een prachtige tango show en eten ook nog even een steak tussendoor.

 Dure huisjes op een van de meest indrukwekkende begraafplaatsen ter wereld.

 Eva Perón  

 Contrast van een begraafplaats midden in de stad

Iguazu Falls

Een met alle mogelijke 'wonder' awards bekroond natuurfenomeen op de grens van Argentinië en Brazilië. Ik denk dat de eerste eigenaar zich nog steeds in zijn graf omdraait aangezien hij het ooit voor een prikkie op een openbare veiling heeft verkocht als 'regenwoud omringd met veel watervallen'. 275 watervallen verdeeld over een afstand van 2,7 kilometer en het water stort zo'n 80 meter naar beneden. Een 'must do' dus als je 'in de buurt' bent. Godzijdank kiezen  we deze keer voor een korte vlucht vanuit Buenos Aires.

Je kan en moet de watervallen van twee kanten bekijken, de Brazilaanse kant voor een overzicht van het geheel en de Argentijnse kant voor de onwerkelijke ervaring van de groote en de kracht ervan. 

Als geluk bij een ongeluk heeft Jessica haar Brazilië visum in een dag omdat de volgende dag alles gesloten is vanwege een feestdag. We kunnen en moeten dan ook de Braziliaanse kant eerst bekijken wat ook de voorkeur heeft. Ook hier is het a la Efteling opstellen in rijen van drie, maar dit keer heb ik er niet zo'n moeite mee. Zover het zicht rijkt zijn er watervallen en doordat je de 'mensjes' aan de overkant ziet kun je je enigzins voorstellen hoe groot ze wel niet zijn. Een continu 'donderend' geluid maakt het geheel af. 

Echt overdonderd raak je echter van de Argentijnse kant die we de volgende dag doen. Het weer werkt niet echt mee en het regent. Aangezien we weten dat we toch wel nat gaan worden zijn we goed voorbereid en mag het de pret niet drukken. Daarnaast onweert het ook en wie kan nou zeggen dat ie boven een waterval heeft gestaan terwijl het dondert en bliksemt? De grootste attractie, de keel van de duivel is 150 meter breed en je kunt er gewoon vlak boven staan. Hiervoor lopen we een paar honderd meter (althans zo voelt het) over een smalle metalen brug over de rivier en diverse watervallen. Met mij, honderden andere mensen tegelijk. Het regent, dondert, het oorverdovende geluid van de watervallen komen dichterbij en rechts van me zie ik de oude brug die ooit ingestort is. Geruststellend is het niet, maar eenmaal onderweg wil je ook niet meer terug.

Aan het einde van de brug vergeet ik meteen deze zorgen en ook de stroom mensen die in hun selfie verslaving proberen te voorzien. Een mix van heel veel nevel en regen en een oorverdovend geluid terwijl je zo in de afgrond krijgt waar duizenden liters water tegelijk 70 meter naar beneden stort. Met kippenvel tot op het bot hang ik minutenlang over de reling mij te verbazen over de kracht van de natuur, dat is met geen camera vast te leggen. (door de regen werd dit voor mij sowieso onmogelijk gemaakt) Nadat de smile op mijn doorregende gezicht vastgeplakt is maken we een tevreden high five en beginnen we aan onze weg terug over diezelfde brug. Het enige wat ik nog denk is 'wie zet om 18.00 uur die watervallen uit, want dit is echt onmogelijk'.